Zaczynamy z minimalnym paskiem energii chi, a jedynym sposobem jego przedłużenia jest odnajdywanie wspomnianych ?sacred scrolls?. Na naszej drodze stanie wielu ludzi pragnących powstrzymać nas od zamysłu znalezienia ich wszystkich, a jedynym argumentem, który do nich przemawia, jest siła naszych pięści. Ów element rozwiązano podobnie jak i w części pierwszej, a mianowicie całkiem rozsądnie; walka jest całkiem rozbudowana, umożliwiając wyprowadzenie kilkorga zróżnicowanych ataków oraz zastosowanie bloku. Faktem jest, że dostają sromotną nauczkę z której kolejni oponenci nie wyciągają żadnych wniosków. Wojownicy wydają przy tym (niezamierzenie) przezabawne odgłosy, które w żaden sposób nie mogą kojarzyć się z walką. Oprawa graficzna w połączeniu z animacją sprawia dużo lepsze wrażenie; celowano w realizm i ta próba powiodła się. W naszej wędrówce towarzyszy nam także irytująca muzyka, którą pragniemy wyłączyć od pierwszych nut.

Podsumowując ? wizja samotnego wojownika przemierzającego świat w poszukiwaniu sposobu na jego uratowanie oraz kopiącego przy tym paru zadów, udała się w 100%.

..

Rzecz idzie o dwójce szpiegów (czarny i biały), którzy w poszukiwaniu docelowych przedmiotów [znanych jako cele] wzajemnie między sobą rywalizują. Piękno tkwi zaś w szczegółach ? zostawianie ?elektrycznej niespodzianki? w szafie, kubeł z wodą nad drzwiami, podkładanie sobie bomb. A to wszystko w asyście uciekającego czasu oraz presji wywieraną przez konkurenta (znalazł czy nie!?). Zaiste piękne to były czasy dla gier ? Spy vs Spy jest tego namacalnym dowodem. Oprawa sama w sobie wygląda naprawdę świetnie. Czytelna i ciesząca oko z doskonałą animacją, kojącą muzyką, sugestywnymi efektami dźwiękowymi.

Trylogia liczy sobie łącznie trzy części (każda naturalnie godna uwagi) różniąca się nieznacznymi szczegółami oraz środowiskiem; przyjdzie nam przemierzać biura, wyspę oraz Antarktydę. Nauczyła mnie, by nigdy nie lekceważyć oponenta, nawet w chwili, gdy czujemy w kościach zbliżające się szybkimi krokami zwycięstwo. Czujność oraz bezwzględność to cechy, którymi winien odznaczać się dobry szpieg. Zaś jako dobry gracz odznaczam się między innymi poprzez znajomość serii Spy vs Spy.

..

Przyznam, że choć gra jest krótka i właściwie nie stanowi dużego wyzwania, jest nadzwyczaj przyjemna. Nie gorzej natomiast ze sferą audio-video; w tle przygrywa wpadająca w ucho muzyczka, a oprawa spełnia swoje zadanie i jest czytelna. Co prawda drażni nieco dominacja koloru żółtego, ale to chyba jedyny aspekt do którego jestem w stanie przyczepić się z czystym sumieniem. Wtenczas więc polecę ci zapoznanie się z tym tytułem, bo choć nie łamie konwencji, ani nie wyznacza drogi rozwoju gatunkowi, stanowi swoisty przykład rzemieślniczej roboty.

..

Właściwym byłoby nazwanie tego tworu platformówką z elementami toczenia bójek, jednakże zogniskowane na legendarną postać. Dużo skakania, szukania drogi, przełączania wajch. Dla amatorów tego typu rozrywki jak znalazł. Sama grafika {wg. standarów commodore} prezentuje się przeciętnie, podobnie jak i pozbawiony muzyki, a okraszony jedynie warstwą efektów takich jak poruszania się postaci, czy łamanej szczęki, dźwięk. Ciekawie natomiast prezentuje się już kwestia trybu wieloosobowego ? podłączenie drugiego joy?a może zaowocować tym, że drugi gracz wciela się w strażnika, który ma zadanie powstrzymać herosa w realizacji jego planu. Takie odwrócenie roli w połączeniu z czynnikiem ludzkim po drugiej stronie frontu daje mnóstwo frajdy. Akurat tyle, by się nią zainteresować.

..

Mniej oczywisty jest już fakt posiadania wyboru pośród bohaterów – a jest on o tyle trudny, że (prawie) każdy posiada interesujące zdolności na wyłączność. Taka na przykład Nancy potrafi w dowolnym momencie zatrzymać czas a Will poczęstować skondensowaną dawką energii elektrycznej. Oczywiście celem zbalansowania używanie ich uszczknie nam nieco duszy, stąd warto dogłębnie rozważyć każde za i przeciw. W międzyczasie zaś możemy korzystać z bardziej konwencjonalnego ekwipunku takiego jak kij, czy nóż; Jeśli idzie o oprawę ? cóż, jest naprawdę ładna. Animacji trudno cokolwiek zarzucić a dobrze dobrane kolory otoczenia czynią ją zdecydowanie żywszą. Tym bardziej boli fakt ubogości dźwięku, a w tym muzyki. Może postawiono na budowanie atmosfery ciszą, ale ta raczej dekoncentruje, niźli tworzy odpowiedni nastrój. Podsumowując ? w swojej kategorii gra stoi bardzo wysoko, a fanów tegoż zacnego horroru raczej długo przekonywać nie trzeba.

..

Okres to jak wskazuje sama nazwa, druga wojna, aczkolwiek trudno dopatrzyć się jakichkolwiek nawiązań do licznych jej bitew, to po prostu przedstawiciel czystych zręcznościówek. Zresztą daje się poznać od tej strony poprzez banalne w obsłudze sterowanie oraz gąszcz rozmaitych przeciwników, którzy posiadawszy zróżnicowane umiejętności oraz właściwości (jedni padną po pierwszym strzale, inni wymagają zaaplikowania wszystkiego co mamy na stanie). Jeśli idzie o jej wykonanie pod względem audio-technicznym, jest poprawnie. Na tyle, że oprawa nie razi oczu a wszystko jest raczej czytelne oraz dźwięk z zagrzewającą do boju muzyką oraz licznymi efektami dźwiękowymi dobrze oddającymi atmosferę tamtych chwil [czyt. Wybuchy, świst pocisków itd.]. Innymi słowy tytuł stworzony dla osób lubujących się w kręceniu niebotycznych wyników oraz marzycieli, którzy od dzieciństwa czuli usilną potrzebę znalezienia się za sterami samolotu bojowego. Zdecydowanie więc warto, aczkolwiek bierzmy poprawkę na fakt, iż późniejsze etapy dadzą nam w kość.

..

Oba te zadania w gruncie rzeczy do łatwych nie należą, szczególnie jeśli brać pod uwagę fakt, iż rola ich rozwiązania przypada osobie gracza. Ten zmuszony przedzierać się przez ciekawie zaprojektowane zagadki logiczne z mnóstwem utrudnień po drodze (w postaci nieprzydatnych do samego końca przedmiotów pełniących rolę zmyłki, czy elementów zręcznościowych). Mniej wytrwałe osoby mogą jednakże zakończyć swoją przygodę nadzwyczaj wcześnie ? a mianowicie wraz ze śmiercią bohatera, który na przekór growym realiom, został obdarzony zaledwie jednym życiem. Ewentualny zgon cofa nas do samego początku każąc w trwodze znosić wszelakie trudy i powtarzanie tych samych czynności. Od strony oprawy graficznej oraz dźwiękowej prezentuje się stosunkowo dobrze w obu tych aspektach animacja cieszy wybredne oko, a muzyka łagodzi uraz związany ze zgonem. Mimo wszystko to kawałek naprawdę dobrze przemyślanego kodu, który swego czasu zdobył niemałe uznanie wśród rzeszy sympatyków Commodore. W tym także również i moje.
..